در گوشهای از کوچههای قدیمی ایران، صدایی نجوا میکند که شاید در شلوغی روزمرگی نادیده گرفته شود؛ صدای دختران کوچک که با قلبهای پر از آرزو و رویا، زخمهای ناشنیدهی کودکانهشان را به دوش میکشند. کودکی، زمانِ بازی، خنده و امید است؛ اما در سایهی سنتها و محدودیتهایی که به زور بر سر مسیر زندگیشان تحمیل میشود، این حق لطیف به آرامی در هم میشکند.









