کاهش فرزندآوری در ایران دیگر فقط یک شاخص آماری یا دغدغه‌ی جمعیت‌شناسانه نیست؛ این مسئله به نشانه‌ای از بحران عمیق‌تر در اعتماد اجتماعی، امنیت اقتصادی و چشم‌انداز آینده تبدیل شده است. در سال‌های اخیر، حکومت بارها درباره‌ی «پیر شدن جمعیت» هشدار داده و با تصویب قوانین و اجرای تبلیغات گسترده، مردم را به ازدواج، فرزندآوری و حتی داشتن فرزند سوم و چهارم تشویق کرده است.
در دوران امپراطوری رم، سربازان پس از پایان خدمت، حقوق یا زمینی دریافت می‌کردند. یعنی وقتی یک سرباز خدمتش تمام می‌شد و قرار بود با احترام خدمتش را ترک کند، علاوه بر پول، ممکن بود قطعه زمینی نیز به او اهدا شود.
مقدمه؛ هنگامی که قانون به مرگ می‌رسد
جنگ‌ها پس از پایان، تمام نمی‌شوند. شاید این عبارت قدری عجیب باشد چون قاعدتاً جنگ پس از اتمامش، باید به خاطره‌ها بپیوندد. اما آن‌چه در واقعیت روی می‌دهد، این‌گونه نیست. جنگ‌ها گاهی با خاموشی یخچال‌ها، کم‌فشار شدن آب خانه‌ها، گران شدن یک بسته پوشک، کمیاب شدن سرم برای بیمارستان‌ها و بالا رفتن قیمت بطری‌های آب معدنی و یا حتی کم شدن کیسه‌های پلاستیک برای خرید شهروندان و گران شدن آن‌ها، برای مردمان عادی یک کشور ادامه پیدا می‌کند.
حالی که الگوهای سنتیِ گردشگری انبوه عمدتاً بر پایه‌ی مصرف‌گرایی استوارند، رویکرد خاصی از گردشگری داوطلبانه در دهه‌های اخیر گسترش یافته است که بنیان آن بر تبادل غیرپولی استوار است.
آموزش در ایران بارها با وضعیت‌هایی روبه‌رو شده که در آن‌ها تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها راه‌حلی موقت و ناگزیر برای عبور از بحران دانسته شده است:
درتصویری که از حمید مهدوی به جا مانده است، مردی را می‌بینیم که مجروحی را بر دوش گرفته و در میان خیابانی ناامن می‌کوشد او را از خطر دور کند. او می‌دود؛ نه برای فرار از دیگری، بلکه برای نجات دیگری. در آن لحظه، کسی که بر دوش اوست،
تصویب «قانون ساماندهی و نظارت بر تجارت مرزی (کولبری و ملوانی) و ایجاد اشتغال پایدار مرزنشینان» در سال ۱۴۰۲ را می‌توان نوعی پذیرش رسمی از سوی جمهوری اسلامی دانست که مسئله‌ی کولبری را نمی‌توان صرفاً در چارچوب قاچاق یا کنترل مرز دید و شرایط اقتصادی و معیشتی مناطق مرزی نیز باید در سیاستگذاری مورد توجه قرار گیرد.
ولت ناتوان (failed state) دولتی است که توانایی انجام وظایف خود به‌عنوان دولت را ندارد. چنین دولتی در برقراری نظم اجتماعی، انحصار استفاده از خشونت، برآوردن نیازهای اولیه‌ی مردم جامعه، برقراری امنیت و حاکمیت قانون ناتوان است و بخشی از وظایفش را نهادهای دیگر انجام می‌دهند یا کلاً در جامعه انجام نمی‌پذیرد.
کولبری و سوختبری را نمی‌توان در چارچوب کلاسیک رویه‌های تجاری غیررسمی تحلیل کرد؛ این پدیده پیش و بیش از هر چیز، یک راهبرد بقا در بستر فقر ساختاری، بیکاری مزمن و تبعیض منطقه‌ای است.
آزادی، برابری و دموکراسی زمانی برای جامعه معنا پیدا می‌کنند که بتوان آن‌ها را در تجربه‌ی واقعی انسان دید. کمپین یک میلیون امضا برابری را به طلاق، حضانت، ارث و زندگی خانوادگی پیوند زد. «زن، زندگی، آزادی» در سطحی دیگر، آزادی را به خودِ زندگی پیوند داد؛ به بدن، پوشش، کار، عشق، زبان، خانواده و حق انسان برای مشارکت در تعیین شرایط زیستن.
کاهش فرزندآوری در ایران دیگر فقط یک شاخص آماری یا دغدغه‌ی جمعیت‌شناسانه نیست؛ این مسئله به نشانه‌ای از بحران عمیق‌تر در اعتماد اجتماعی، ام...
