اظهار نظر های پرستو فروهر درباره ی اعتراضات ایران

 

پرستو فروهر در اظهارنظرهایش درباره اعتراضات ایران، موضوع را در چارچوبی عمیق‌تر از یک واکنش مقطعی می‌بیند و آن را ادامه‌ی یک روند تاریخیِ مقاومت مدنی و مطالبه‌گری جامعه ایران تفسیر می‌کند.

او بارها تأکید کرده که اعتراضات، به‌ویژه پس از خیزش «زن، زندگی، آزادی»، صرفاً واکنش به یک رویداد خاص نیست، بلکه بیان انباشت خشم، رنج و مطالبات سرکوب‌شده‌ی نسلی است که دیگر نمی‌خواهد به وضعیت موجود تن بدهد. از نگاه فروهر، این اعتراضات نشان‌دهنده‌ی شکاف عمیق میان جامعه و ساختار قدرت است؛ شکافی که با سرکوب، بازداشت و خشونت پر نمی‌شود.

فروهر همچنین بر این نکته پافشاری کرده که حکومت تلاش می‌کند اعتراضات را با ایجاد فضای ترس، کنترل امنیتی شدید، اعدام، زندان و فشار بر خانواده‌ها خاموش کند، اما این اقدامات را نشانه‌ی قدرت نمی‌داند، بلکه آن‌ها را نشانه‌ی هراس حاکمیت از جامعه می‌خواند. به‌نظر او، تداوم خشونت دولتی نشان می‌دهد که حکومت راهی برای پاسخ سیاسی و انسانی به مطالبات مردم ندارد.

یکی از محورهای مهم سخنان او، نقش حافظه و دادخواهی است. فروهر معتقد است که اعتراضات امروز به گذشته گره خورده‌اند؛ به سرکوب‌های دهه‌های قبل، به قتل‌های سیاسی، و به بی‌عدالتی‌های انباشته‌شده. از این منظر، اعتراض فقط برای تغییر فوری نیست، بلکه تلاشی برای بازپس‌گیری کرامت، حقیقت و حق روایت است.

او همچنین نسبت به نگاه‌های ساده‌انگارانه یا زودگذر به اعتراضات هشدار داده و گفته است که حتی اگر خیابان‌ها در مقاطعی آرام‌تر به نظر برسند، این به‌معنای پایان اعتراض نیست. از نظر فروهر، اعتراض به شکل‌های مختلف—در زندگی روزمره، هنر، زبان، امتناع مدنی و حافظه جمعی—ادامه پیدا می‌کند.

در مجموع، پرستو فروهر اعتراضات ایران را حرکتی عمیق، اجتماعی و ریشه‌دار می‌داند که اگرچه با هزینه‌های سنگین انسانی همراه بوده، اما نشان داده جامعه ایران دیگر حاضر نیست به سکوت و فراموشی بازگردد.