روز مادر؛ برای مادران داغدیده ایران
روز مادر، برای بیشتر آدمها بوی گل، لبخند و آغوش میدهد؛ روزی که فرزندان دست مادرانشان را میبوسند و از تمام خستگیهای سالهای گذشته تشکر میکنند. اما در میان تمام این تبریکها، مادرانی هستند که این روز را نه با شادی، بلکه با بغض آغاز میکنند؛ مادرانی که جای خالی فرزند، تمام خانه و قلبشان را پر کرده است.
در ایران، سالهاست مادران بسیاری با داغ زندگی میکنند. داغی که نه زمان آن را کمرنگ میکند و نه هیچ جملهای آرامش میدهد. بعضی فرزندشان را در حوادث تلخ از دست دادهاند، بعضی در بیماری، بعضی در تصادف و بعضی در روزهای سخت و پرالتهاب جامعه. دیماه ۱۴۰۴ نیز برای بسیاری از مادران ایرانی، ماهی پر از اضطراب، نگرانی و اشک بود؛ ماهی که بار دیگر دل خیلی از مادرها را لرزاند و یادآور این حقیقت شد که هیچ رنجی سنگینتر از داغ فرزند نیست.
مادر داغدیده فقط عزادار نیست؛ او انسانیست که بخشی از جانش را از دست داده است. شاید دوباره لبخند بزند، شاید در جمع حاضر شود و شاید وانمود کند که قوی است، اما حقیقت این است که هیچ مادری بعد از رفتن فرزندش، همان آدم سابق نمیشود.
بعضی از این مادران هنوز لباسهای فرزندشان را نگه داشتهاند. بعضیها هنوز موقع خرید، بیاختیار چیزی را انتخاب میکنند که فرزندشان دوست داشت. بعضی شبها با عکس فرزندشان حرف میزنند و بعضی هنوز با شنیدن صدای در، برای لحظهای خیال میکنند عزیزشان برگشته است.
جامعه همیشه از مادر انتظار صبر دارد. به او میگویند «قوی باش»، «زندگی ادامه دارد» یا «خدا خواسته»؛ اما کمتر کسی میفهمد ادامه دادن برای مادری که فرزندش را از دست داده، شبیه نفس کشیدن زیر آوار است.
روز مادر شاید بهترین زمان باشد تا فقط به مادرانی فکر نکنیم که کنار فرزندانشان هستند؛ بلکه به مادرانی هم فکر کنیم که هر روز با خاطره زندگی میکنند. مادرانی که شاید هیچ هدیهای خوشحالشان نکند، اما یک تماس، یک یادآوری و یک همدلی ساده میتواند دل خستهشان را کمی آرامتر کند.
مادر، حتی وقتی فرزندش دیگر در این دنیا نیست، باز هم عاشقانه دوستش دارد. عشق مادرانه، تنها عشقیست که مرگ هم توان خاموش کردنش را ندارد.
و شاید عمیقترین معنای روز مادر همین باشد؛ یادآوری زنانی که هنوز با قلب شکسته، عاشقانه زندگی میکنند. زنانی که هر شب با دلتنگی میخوابند و هر صبح با خاطره فرزندشان بیدار میشوند.
امسال، میان تمام تبریکها و جشنها، لحظهای هم به مادران داغدیده فکر کنیم. گاهی یک سکوت مهربان، از هزار جمله آرامشبخشتر است.
روز مادر، فقط جشنِ بودن نیست؛ گاهی روایتِ نبودنهاییست که هیچوقت عادی نمیشوند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر